verslag "Open Huis" 2005

Door: Jolanda Tijhuis-Ardaseer  okt. 2005  

Bloemen Hulde en felicitaties voor Hesemans met zijn 135 jaar op de Houtmarkt in Breda. Ontmoetingen met Jack & Marion Finhold, Elisabeth Lindner, Mevr. Mischner-Hermann, Heidi Plusczok, Sybille Sauer en Helga Weich.  (7)  

In goede en in slechte tijden Hesemans houdt stand, dankzij persoonlijke inzet, positief denken, leuke ideëen en bijzondere gastvrijheid van het hele team. De beide etalages zien er extra feestelijk uit.

Een zestal kunstenaars van wereldfaam zijn door Hesemans uitgenodigd om te komen signeren, hetgeen betekent, dat poppen en beren nog altijd de boventoon voeren in zijn bijzonder assortiment van speelgoed.

Bij binnenkomst direct links een hoge glaskast vol goede herinneringen: Elke gelimiteerde pop of beer die ooit bij een speciale gelegenheid door Hesemans werd uitgegeven. Vanwege het 100 jarig bestaan van de Käthe Kruse Pop is er een glasvitrine met alleen maar rood-geklede Käthe Kruse poppen. Een collectie om van te watertanden. Zo vrolijk om te zien en allemaal anders, dus voor elk wat wils. In de rest van de vitrines staan de mooiste poppen, gevangen in een waterval van licht. De blauw beklede ruimte ademt een sfeer van rust. 

Vr.: Mevrouw, als ik het zo zie, bent u net door de knieëen gegaan voor twee dierfiguren van Jack en Marion Finhold. Verzamelt U ze ?

Nou, nee eigenlijk, maar ik ben er gewoon helemaal weg van. Ik vind ze zo prachtig gemaakt. Slank en toch stoer. Ze hebben  zo’n grappige knuffel-neus en niet te veel poes-pas. Die stevige ronde zeiloortjes vind ik gewoon schetig. Ik kon haast geen keuze maken.

Vr.:Jack en Marion Finhold, jullie doen alles samen. Hoe regelen jullie dat dan ? (Marion blijkt een wat verlegen vrouwtje en voornamelijk Jack doet het woord)

Ik kan in een dag een 23 cm kleine beer of ander diertje van mohair maken. Soms kleur ik het eerst met een natuurprodukt.  Omdat het voor ons geen broodwinning is, maak ik alleen iets als ik er zin in heb.

Ik mag een van de vrolijke stevige karikatuurtjes even vasthouden. Hun neuzen zijn opvallend mooi van vorm en glanzen iets. De manier waarop hij dat voorelkaar krijgt, houdt hij liever geheim. Alle diertjes hebben een vriendelijke, maar schrandere uitstraling. Marion zorgt voor hun afwerking met een klein gebreid kledingstukje en een paar bijzondere kraaltjes. Samen maken ze per jaar niet meer dan 225 van deze unieke kunstwerkjes. Tenslotte moet er ook tijd overblijven voor wat rondreizen en cultuur. Aldus de Finholds.  

Vr.: Mevrouw, ik zie u al geruime tijd bij de poppen van Sybille Sauer. Kende U deze poppenmaakster al ?

Nou, ik heb op het internet wat van haar werk gezien, daarom kom ik ook hiernaar toe. Ik vind haar poppen erg lief om te zien en ze zijn prachtig gekleed. Dit zijn bijna allemaal unicaten, hè. Ik zou er best eentje van haar willen hebben.

Vr.: Sybille Sauer, vindt u het niet moeilijk om afstand te doen van de unicaten ?

Och heden, ja natuurlijk. Maar weet u, ik ben ook vreselijk trots als men mijn poppen mooi vindt en graag wil hebben. Ik heb nog zoveel andere dingen thuis waar ik ook aangehecht ben. Nee, als ik weet, dat iemand van mijn poppen houdt, dan kan ik er wel afstand van doen.

Vr.: Wanneer begon u met het maken van poppen ?

 Ik was altijd al een bewonderaar van  Hildegard Günzel, maar toen ik langdurig ernstig ziek werd, ben ik zelf begonnen met het maken van poppen en heb daar heel veel moed uit kunnen putten. Nu creeer ik niet alleen babypoppen, maar ook kobolden en feëen, want ik ben dol op sprookjes en heb zelf ook nog twee kinder-boekjes geschreven.

Ik bekijk nog even haar lieve babypoppen die een exclusieve indruk maken door de zijden babypakjes met het fijne borduurwerk en het dure kant. Sybille ontwerpt en maakt grotendeels de smaakvolle kleding zelf en voelt zich daar heel gelukkig bij. Haar fans zullen niet te klagen hebben over de kwaliteit van hun lieveling.  

Bij de uitgebreide collectie beren van het Hermann-Teddy staat een oude dame leunend op haar stok te genieten.

Vr.: Bent u ze aan het bewonderen, mevrouw ?

Wat zegt u, oh ja, ja.  Ik zoek er eentje voor mijn kleindochter, maar ik wil een gewone leuke kleine, en niet met frutsels eraan hoor, want dan mag ze er van haar moeder vast niet mee spelen.

Ze wijst op een schattig klein wollig bruin beertje, dat een duimpje in zijn bekje heeft, een van de nieuwere in het assortiment, onder de naam Däumlinge. Ik kijk verrukt met haar mee. De keuze valt uiteindelijk op een prachtige gemeleerde roodbruine lieve teddy. Ze stapt er meteen mee naar mevrouw Mischner-Hermann. Het laten signeren van je lieveling is op zich al een spannende bezigheid en helemaal als je je gevoelens probeert uit te drukken in een andere taal. Mevrouw Mischner vertelt dan over het ontwerpen van nieuwe beren voor de firma, dat ze ook zelf met plezier en overgave doet. Dan zet ze met een beslist gebaar haar bril op en signeert de beer. Ze wijst nog even naar de Kerstcollectie 2005 achter haar. Wat een gezellige winterse uitstalling. Kerstberen, met of zonder winterse kleding, maar wel in kerststijl. Zelf ben ik helemaal weg van het prachtige  kerstmarkt-stalletje. De mini-koopwaar ervan kan zo als versiering de kerstboom in. De werkeloze bere-marktkoopman wordt gewoon iemands nieuwe speelkameraadje.  

Ook Elisabeth Lindner heeft het druk met praten en signeren. Als mijn pop Lelia aan de beurt is met haar  waterval aan krullend haar is Elisabeths reactie zondermeer spontaan:

Wat ziet ze er nog goed uit. Ik kan wel zien, dat je haar met liefde verzorgt. Ze lijkt op een engel, vind je niet.

Als Lelia een lange jurk droeg i.p.v. haar organza tuniek, zou ik het volledig met haar eens zijn. Meteen refereer aan een andere grote, mooie pop uit de Götz-tijd: “Morgana”. Enthousiast reageert ze met het feit, dat zij de eerste was die de ”kerstgedachte” in de poppenwereld heeft geïntroduceerd door Morgana vleugels te geven en haar als engel te presenteren.  Intussen wordt mijn pop vlot gesigneerd.

Vr.: Hoe is het nu om een eigen atelier te hebben. (“Puppen-mit-Herz") 

Daar ben ik heel blij mee, want ik ben niet gauw tevreden. Een pop van mij moet niet alleen aantrekkelijk zijn, maar ook een spiegel van de ziel. En hier krijg ik de tijd en heb ik de controle zelf in handen, waardoor mijn creatie wordt, wat ik ermee bedoeld heb.

Geen makkelijke opgave aan jezelf. Wie goed naar de poppen van Elisabeth Lindner kijkt, ontdekt dat bij haar laatste collectie op elk gezichtje een andere emotie is af te lezen.  En dat raakt de verzamelaar; zijn of haar eigen emotie te zien, gespiegeld in het gezichtje van een pop.  

Een wat oudere heer staat op zijn tenen te wippen, maar verplaatst zich niet. Het is duidelijk. Hij wacht.  

Vr.: Dag meneer, bent u ook geïnteresseerd in poppen en beren ?  (Hij glimlacht een beetje)

Nou nee hoor, ik hoef dit niet zo, maar mijn vrouw wel. Ik wacht tot zij haar keuze heeft gemaakt. (Hij knikt met zijn hoofd richting het hoekje van Heidi Plusczok) Zo te zien is de mevrouw in een levendig gesprek gewikkeld en nog (lang) niet klaar. Meneer vertrekt geen spier. Hij lijkt het gewend te zijn. Nieuwsgierig loop ik naar de stelling waar Heidi Plusczok het erg druk heeft met signeren en uitleg geven.

Dit jaar zit ze 25 jaar in het vak; haar charme legt ze in haar poppen en die stralen dat uit. Hun uiterlijk is zeer vrouwelijk en verfijnd. Ze kijken ontspannen de wereld in. Trots laat Heidi Plusczok haar nieuwste creatie zien: De kleine Patsy. Ze is 25 cm, van vinyl, heeft een lief snuitje en lang haar. Tijdens haar reis met Heidi door de gehele USA , vergaart kleine Patsy in elke staat een nieuw kledingstukje met bijpassende accessoires. Bijvoorbeeld in Colorado een mini-anorak van bont met bijpassende gevoerde laarsjes en in Florida een regenjasje met bijpassend regenhoedje en regenlaarsjes. Het popje en de kleding zijn los verkrijgbaar. Heidi Plusczok is dan ook heel druk met het promoten van Patsy, haar jubileumkindje. Binnenkort komt het kleintje in de VS op de markt. Of ze ook Europa zal gaan veroveren, is nog onbekend. Dus afwachten maar.  

Er staat een meneer bij een van de jongenspoppen van Helga Weich. Hij buigt zich zowat dubbel om een bewerkte leren broek te bestuderen. De houten pop is tamelijk fors, heeft een hoed op en een groffe jas aan.

Vr.: Meneer, ik zie u zo geïnteresseerd kijken naar deze speciale pop. Bent u ook liefhebber van poppen ?

O ja hoor, deze kerel vind ik heel mooi. Ze zien er allemaal goed uit .Ik heb trouwens thuis nog een houten pop, maar die in lang niet zo mooi als deze.

Vr.: Gaat u er misschien eentje kopen ?

(Hij glimlacht verlegen) Nou, ik moet eerst even met moeder de vrouw overleggen, want die heeft er wat meer verstand van dan ik. (Hij kijkt wat zoekend om zich heen). Ik dwaal rond de stelling, waarop een behoorlijk aantal poppen staan. Van de deftige oma met haar panama-hoedje tot en met de tuinjongen en zijn gieter.

Vroeger werkte Helga Weich met andere materialen, o.a. porselein. Bij Hesemans zijn uit die tijd nog maar enkele mooie porseleinpoppen beschikbaar. Het werken met porselein doet zij allang niet meer en stapte over op bewerking van schoon natuurhout, ahorn dat geen scherpe stoffen bevat. Dankzij allerlei technische hulpmiddelen die haar echtgenoot voor haar ontwierp, is Helga nog steeds actief. Het laatste slijpwerk en het beschilderen zijn zeer tijdrovend. De irissen van de ogen bijvoorbeeld worden door Helga in verschillende tinten laagje op laagje aangebracht. De kleding heeft echter een rustieke stijl, waar je van moet (leren) houden. Materialen en stoffen, waaronder ook leer en suède, zijn vaak oud en/of gebruikt. Bijzondere sierknopen en wollen borduursels, zijn in ruime mate aangebracht.  De leren schoentjes of laarzen laat Helga speciaal maken en passen goed bij de kleding van de pop. En zodoende, ziet elk figuur er anders uit. Helga is alleen tevreden als haar poppen goed afgewerkt zijn en vertrouwen uitstralen. Haar grote wens is, dat men in Nederland wat meer haar poppen leert kennen en waarderen.  

Waar de kunstenaars het allemaal over eens waren, is

.....dat het ontstaan van elke beer of pop zijn eigen verhaal heeft,

.... dat een kunstenaar geen goede pop kan maken, als ie zich niet verdiept in de psyche van het kind.

.... en dat iedere kunstenaar in een droomwereld raakt, als hij of zij bezig is met het creëeren van een nieuwe pop. In deze wereld voelen zij zich ontspannen en willen dit gevoel overdragen aan derden.

.....ze vol lof waren over de betrokkenheid van het Hesemans team , waarmee ze iedereen te woord stonden.  

Om met Elisabeth Lindners woorden te spreken: In deze winkel voel en zie je, dat men liefdevol en met respect omgaat met de aanwezige poppen. Hun schoonheid en uitstraling komen hier geweldig tot hun recht. En daar ben het helemaal mee eens. Hesemans Team: Hartelijk, hartelijk bedankt !!!. Het was weer groots om een jubileum van jullie te mogen meevieren.